Οι Παραρρούντες

11.21.07

(Un poema en griego)

Τους οφθαλμούς καμμύων βλέπω πάμπολυν ποταμόν
Ευρυχωρότερον θαλάσσης, μακρόν χωρίς αρχής.
Πας άνθρωπος πλέει εν τω ύδατι τω ταχινώ
Παραρρών ενώπιον της όψεώς μου· πλέουσι
Τα πολλά πλοία του δήμου προς το ένδοξον τέλος.
Γινώσκω ότι ο λαός ου γνωρίζει την οδόν,
Τα γαρ κύματα ριπίζει εκείνους πανταχού.
Είς εκ των πολλών ειμί, ασθενής προκόπτων ειμί·
Όπου βαίνω; oυ δύναμαι έτι το τέλος βλέπειν,
Εκνεύει γαρ ποταμός κρύπτων τα γενησόμενα.
Θάρσον δε έχω, ότι ο Παντοκράτωρ άγει με.

Leave a Reply